مثل اون شعر نسروده پُرم از حرفای نگفتهبس که واژه های مبهم توی ذهن من نهُفته عمرم گذشت به ندامت پای این غرور بیجاگر چه گله ا ی ند ا ر م دیگه ا ز بخت خُفتهاین بازی چرخ و فلک هرگز نگشت به کام منگرچه اینجا اسم شاعر سند خورده به نام منسنگدل تا کی منِ مسکین در تکاپوی تو باشم عمری بی خبر و محروم ز دیدن روی تو باشم خواهم بشکنم سکوتِ سرشار از ناگفته ها راتا کی عاشقی بی نام و نشان در کوی تو باشمامشب از صمغ شوکران لبریز زهر است جام منگر چه اینجا اسم شاعر سند خورده به نام منی روزی همین حوالی به سر آید سفر منمُهر باطل می خورد بر تار و پود دفتر منبه دست باد خواهم سپُرد همهی ناکامی هایمتا ابد در ذهن می ماند این آخرین ظفر منآه ای غزال چشم سیه هرگز نگشتی رام منگرچه اینجا اسم شاعر سند خورده به نام مندانم به آغوش کشی زانو ی غم بر خاک منآزرده دل ، آشفته حال ، دلتنگ از پژواک منزمین با همه وسعتش جایی نداشت برای منآخر به ثبت خواهد رسید این دو متر املاک منهیهات جز روزگار جوانی کسی نشده خام منگرچه اینجا اسم شاعر سند خورده به نام من

این غم جا نکا ه که ا ینک بر د و ش من ا ست

کوهی ست که یک تکه اش فردا سرپوش من است

این همه نقش حک شد ه د ر د ل ا ین کوه

حاصل ضربه های تیشه ی سخت کوش من است

در دل من هرگز نبود ، غیر تو یاد دیگریمبتلا به چشمت شدم حقا که تو افسونگریبعد از عمر ی دلدادگی ، روا نبود هبوط منمهر با نی پیشه بگیر ، بس کن دگر ستمگر یقصه ی بی سرو سامانی من هم حکایت داردطعنه فراوان شنیدم هرشب از این در به دریاسیر جبر خویشتنم خود کرده را چه تدبیر ؟دگر به که پناه برم ، آ خر از این بید ا د گر ی مرحم اگر نمی شوی ، نمک نپاش بر زخم منمحرم نمیشود دلت ، کم کن از این عشوه گریای دل حذر کن از او چون که تُرا یار نیستآتش مزن آشیان را ، بس کن دگر خیره سریآن همه شعر که سرودم ، بی جواب مانده هنوزنادم می بینمت آخر ، یک روز از این بی خبریمقصد دلت مقصود خودت ، هیهات گم کرده راهمحُسنی نداشتم می دانم ، بجز همین سخن وریآری کفران نعمت کردم ، روزی که تو را آزردم من سنگ محک بودم و ، تو هم دردانه گوهریپشت پا به بخت زدم ، روزی که تو را رها کردم محشر همین نزدیکی ست آنروز که تو بازنگری نوزدهم دبماه۱۴۰۱سرخدر